
by Ahmet Altan
Bu romanda herkesin gozleri lacivert. Hic lacivert goz gormedim ama lacivert gozleri severim. Lacivert gozlerin derinliklerinde, bilinmeyen diyarlardan maceraperest seyyahlarin getirdigi anlamlar yatar. Bence tabii...Disarida civiltili bir ilkyaz gunesi, tazelenen ve yeniden dogan dunyanin yesillikleri ustune, isveli bir salintiyla sicacik altin tozlari serpistiriyor. Ben, senin icin ey kari, bir roman yaziyorum. Kapi caliniyor. Kim geldi acaba? Kimi istersem, kimin ismini yazarsam o gelir, Yazmanin bu yarari var iste, kucuk bir isaretle, canimin istedigini getiririm. Istersem fikrimi degistiririm, Kim ne yapabilir? Hadi bakalim, kapinin zili calmadi, gelen giden yok. Tamam mi?Yoo, tamam degil, cunku fikrimi yeniden degistiriyorum, zil caliyor ve Ali, yani kardesim geliyor. Karsimdaki koltuga oturuyor, biryandan da onumdeki kigitlarla daktilo makinesine soyle bir goz atiyor. "Ne yapiyorsun?" "Roman yaziyorum."Haksiz yere azarlanmis bir cocuk gibi, bir an irkilerek anlamadan bakiyor yuz
No posts about this book yet. Be the first in the app!