Orta Elcilikler Mektuplar

Machiavelli'nin mektuplarinda edebi bir deger aramanin anlami yoktur belki ama iclerinde inceden surup giden bir sikintiya rastlariz; bu mektuplarda bazen neseli, alayci, bazen de kederli, fakat cogunlukla analizi elden birakmayan bir keskinlikte cumleler bastan sona suruklenir gider. Alvisi'nin siralamasinda sona yerlesen mektupta Machiavelli memleketini ruhundan daha fazla sevdigini ozellikle soyler. Aslinda Prens'i okuyan bir kiside bu duyguyu uyandirmasi guctur. Fakat Machiavelli'nin sorunu da bu konuda duygulanmak degildir. Machiavelli kendi gozleri onunde eriyen Cumhuriyeti yikan Medici Tiranligi altinda ulkesinin adim adim baska ulkelerin avi haline getirilisini izlerken, israrla Talih'i bastan cikaracak Virtù sahibi basiretli bir yoneticiyi, bir kurtariciyi ortaya cikaracak sartlarin nasil olusturulacagi uzerine odaklanir. Machiavelli'nin inceden surup giden kederi belki de boyle bir kurtaricinin dunyanin degisen sartlarinda artik kolayca ‹talya'ya ugramayacak olusudur. Kend