Ne propaganda, mizgîniya aştiyê

Gecenin en güzel yanıydı sessizlik taki kafamın içine sen hapsolana dek..

Sen benim ezelden ebede süren yorgunluğumsun, Ama her yorgunlukta yeniden sığındığım liman. Ne zaman ki adın geçer, içimde bir nehir coşar; Akıp gider tüm dertler, kalır sadece bu ferman: Unutulur sanılan her anın başrolü sensin, Yokluğunun sızısı, en keskin şiirimin ucu. Bir mısra dökülse dilimden, yine senle başlar, Çünkü aşk, iki cihan arasında kurulan bir köprüdür. İzin ver, tenime karışsın nefesin, o son yadigâr, Güneş, ancak senin gözlerinde doğmayı öğrenir. Ve ben bilirim; en büyük mucize, seni sevmektir, Bu sevdam, yıldızlar kararsa da sönmeyecek bir kandildir.

ne kadar güzel başlarsa başlasın, hep sonunu hatırlayacaksınız... herşeyin...

Dilerdim bensiz kalma... Sonra öğrendim ki hiç benle olmamışsın. Yaşattığını yaşarsın bu hayatta. Sen sen ol kendini hiç istemeyeceğin birşeyin içine sokacak şeyler yapma. 5 yıl birlikte olduğum uzun mesafe ilişkisi yürüttüğüm kadının 7 yıldır sevgilisi olduğunu öğrendim. Ne zor birşey, nasıl boktan bir his asla yaşamayın dilerim. Çok konuşasım, içimi dökesim, ölümüne içesim var. Kimsem yok. Herşeyim bir anda hiçbirşeyim oldu. Dayanma gücü ver Allah'ım.

Sen geldin, o kadim karanlık dağıldı ruhumdan, Sanırdım ki ömrüm, hiç dinmeyen bir kasvet. Şimdi her hücremde yankılanır senin berrak sesin; Bu sevda, yıldızları bile kıskandıran bir meziyet. Her düşüşümde tutunduğum o görünmez el sensin, Fırtına kopsa da, sığınağım hep senin göğsündür. Aşkın bir mum gibi, en şiddetli rüzgâra rağmen yanar; Çünkü bilirim, bu ışık, kalbimin en saf özgüsüdür. Dışarıda dünya çatlasa, yer yerinden oynasa ne fark eder? Biz, kendi içimizde kurduğumuz o sessiz cennetteyiz. Sen benim, en çıkmaz sokakta bulduğum o aydınlık kapı, Sonsuzluğa giden yolda, yegâne ve tek rehberimiz. Gözlerinde saklı kalmış, tüm sırların başlangıcı; Bu sevda, sadece bir hayatı değil, tüm zamanı kucaklar.

Bir Rüzgar esse de getirmez mi kokunu? O hasret yüklü yerlerden ?

Ne zaman avutur, ne de başka bir ten bu mağdur yüreğimi..

Eğer günün birinde o yolu birlikte yürümeye başlarsak, seni bir kafeye ya da şık bir restorana götürmeyi değil, daha samimi bir anı paylaşmayı hayal ediyorum. Bir pazar sabahı, ortak bir kahvaltı hazırlayalım. Sen kahveni yaparken, ben sevdiğin ekmeği kızartayım. Telefonlar kapalıyken, acelemiz olmadan, sadece birbirimize bakarak ve o anın sessizliğinin tadını çıkararak, basit bir sofrada sohbet edelim. Benim için huzur, gösterişten uzak, böyle küçük ve gerçek anlarda saklıdır.

Benim seninle olan hikâyem, ne başlangıç tanır ne de son. Sanki gök kubbe kurulmadan önce atılmış bir düğüm. Aşkın bir savaş meydanıysa, en büyük yara benim, Ama o yarayı taşımak, bu hayattaki en onurlu yüküm. Sen benim, yeryüzüne düşen en acımasız mükafatımsın; Hem yakıp kül eden, hem de küllerden yeşerten nefes. Uçsuz bucaksız bir çöldü ruhum, sen gelene dek, Şimdi her kum tanesi, senin adını fısıldayan bir ses. Ne yana dönsem çıkılmaz bir labirentin ortasındayım, Ve o labirentin her duvarı, senin silüetinle örülü. Artık bilirim; bu bir seçim değil, alın yazısı, bir mühür, Çünkü sevda, iki kalbin zorla birleştirildiği bir sürgün. Bırak aksın gözyaşı, o da aşkın bir parçasıdır; Seninle var olmak, bu dünyanın en zor ve en güzel imtihanı.

Seni anlatan hiçbir kelime, sana layık değil. Bu yüzden sustum hep, en büyük çağlayanlar gibi. Aşk, dilde eriyen bir şeker değil, kalpte dem tutan bir sırdır; Fısıltıdan öte, iki ruhun sessizce yürüdüğü bir yol. Sen benim, en kalabalık şehrimde en ıssız köşe, Hangi yöne baksam oradasın, görünmeyen bir iz gibi. Hasretin, ruhumu arındıran bir alevden gömlek, Yanar ama yakmaz, sadece dönüştürür beni. Biliyorum, bu dünya bir gölge sadece, bir perde, Ve sen o perdenin ardındaki gerçek, hiç bitmeyen sahne. Bırak yansın tüm kitaplar, tüm ezberler bozulsun, Zira seni bilmek, tüm evreni tek bir noktada görmektir. Bu sevda, bir dua gibi, her zaman kabul edilmiş; En derin yerimde yaşıyor, kimsenin bilmediği bir isimle.

Ben, seni, adını bilmediğim eski bir dilde sevdim. Kaybolmuş bir zamanın, unutulmuş bir rüyasıydın. Hasretin, ruhumun en eski ve en ağır mirası; Her nefeste çözülen bir düğüm, her bakışta bir itiraf. Sen, varoluşun sessizliğinde yankılanan tek not, Kâinatın döngüsünü kalbimde durduran mühür. Bırak aksın bu sevda, kaderin en çatlak yerinden, Çünkü aşk dediğin, bir 'ol' emri, sonsuzluğa doğru. Ne mesafe tanır bu his, ne de tenin fani sınırı; Sen bende, tüm harflerin son bulduğu o ilahi hece. Gözlerin, beni binlerce yıl öncesine taşıyan bir ırmak, Ve ben o ırmakta yıkanan, küllerinden doğan bilmece. Bu sevda, sadece bir duygu değil; bir yemin, bir kavuşma, Bir kez daha var olsam, yine seni seçerdim, bunu bil.

Aşk dediğin, iki yorgun kalbin birbirinde huzur bulmasıdır sessizce.

Ne bir dünya diledim, ne de bir cennet; senin olduğun her yer, bana en güzel memleket.

Sana adadım her ne varsa bende kalan; bir nefes, bir hayat ve hiç bitmeyecek bir 'ân'.