Bin Hüzünlü Haz

Bizler, doğmadan çok önce verilmiş kararların, yaşanmış yenilgilerin ve yarım kalmış hesapların gölgesini taşıyoruz gövdemizde. Kendimiz olmak isterken, aslında sadece geçmiştekilerin yarım bıraktığı o karanlık cümleleri tamamlıyoruz. ( Benim böyle olmam hep ırsi)

Daha doğrusu, bir türlü bulamadıkları şeyi ne yapıp edip başka bir şeyin varlığında görüyor, ‘İşte bu o, işte bu o! diye alelacele koşuyor, varıp gözlerine kestirdikleri bir görüntüye sımsıkı sarılıyor ve kafalarını geriye atıp bir süre herkesi şaşırtan bir keyifle, neşeli neşeli gülüyorlardı.

Hayatta karşılaştığımız birçok şeyi gibi, nedeni kendinde saklı, sıradan bir hareketti benim koşmam ve aslolan da buydu zaten

Zamanın hızlılığı beni elimden eteğimden tutup kendi içerisinde savrulup duran insanların, otomobillerin, eşyaların, seslerin ve ışıkların karmaşasına doğru çekiyordu…*

Beni en çok suçtan arınmışlığım tedirgin ediyor. Uzunca nir süredir, ruhumun derinliklerinde bütün şiddetiyle hissediyorum bunu.