The Conspiracy Against the Human Race A Contrivance of Horror

Dünyadaki diğer organizmalar için varoluş nispeten basittir. Hayatları üç şeyden ibarettir: hayatta kalma, üreme, ölüm ve başka hiçbir şey. Ama biz hayatta kalmak, üremek, ölmek ve başka hiçbir şeyle yetinmek için çok fazla şey biliyoruz. Yaşadığımızı ve öleceğimizi biliyoruz. Ayrıca, ölüme yaklaştıkça yavaş yavaş veya hızlı bir şekilde acı çekmeden önce, yaşamımız boyunca acı çekeceğimizi de biliyoruz. Bu, doğanın rahminden fışkıran en zeki organizmalar olarak "tadını çıkardığımız" bilgidir. Ve böyle olduğumuz için, hayatta kalmaktan, üremekten ve ölmekten başka bir şeyimiz yoksa kendimizi eksik hissediyoruz. Bundan daha fazlası olmasını veya olduğunu düşünmeyi istiyoruz. İşte trajedi burada: Bilinç, bizi, parçalanan kemikler üzerinde bozulan et yığınları olduğumuz gerçeğinin farkında olmamaya çalışmanın paradoksal konumuna zorladı.

Başka hiçbir yaşam formu yaşadığını bilmez ve öleceğini de bilmez. Bu lanet yalnızca bizimdir.

Gerçeği arıyorsanız, irdelenmiş hayat sizi sadece yalnızlığın sınırlarına uzun bir yolculuğa çıkarır ve sizi yolun kenarında gerçeğinizle ve başka hiçbir şey olmadan bırakır.

Dünyada hiçbir şey özünde zorlayıcı değildir. "Dışarıda" gerçekten ne varsa, kendini duygusal bir deneyim olarak yansıtamaz. Her şey sadece kimyasal bir prestije sahip boş bir meseledir. Hiçbir şey iyi ya da kötü, arzu edilir ya da istenmeyen değildir - içimizdeki laboratuvarlar yaşadığımız duyguları üretmekten başka bir şey yapmaz. Ve duygularımız üzerinde yaşamak keyfi, yanlış yaşamaktır - kendi anlamı olmayana anlam yüklemek. Yine de yaşamanın başka yolu var mı?

Dünyadaki diğer canlılar için varoluş nispeten karmaşık değil. Hayatları üç şey üzerine kuruludur: hayatta kalmak, üremek, ölmek ve başka bir şey yok. Ama biz hayatta kalmak, üremek, ölmek ve başka hiçbir şeyle yetinmeyecek kadar çok şey biliyoruz. Yaşadığımızı biliyoruz ve öleceğimizi biliyoruz. Ayrıca yaşarken acı çekeceğimizi de biliyoruz, ölüme yaklaşırken yavaş ya da hızlı bir şekilde acı çekeceğimizi. Doğanın rahminden fışkırmış en zeki organizmalar olarak "tadını çıkardığımız" bilgi budur. Ve öyle olunca, eğer bizim için hayatta kalmak, üremek ve ölmekten başka bir şey yoksa kendimizi aldatılmış hissediyoruz. Bundan daha fazlasının olmasını istiyoruz, ya da olduğunu düşünmek istiyoruz. Trajedi budur: Bilinç bizi, ne olduğumuzun bilincinde olmamaya çabalamak gibi paradoksal bir konuma zorlamıştır, çürüyen kemikler üzerinde bozulan et parçaları olduğumuzun.

Gen kopyalayan biyo-robotlarız, soğuk ve boş fiziksel evrende yalnız bir gezegende yaşıyoruz.

Başka hiçbir yaşam formu canlı olduğunu bilmez, öleceklerini de bilmezler. Bu sadece bizim lanetimiz. Başımızdaki bu büyü olmasaydı, doğaldan bu kadar uzaklaşmazdık - o kadar uzak ve o kadar uzun süredir ki, söylememek için var gücümüzle çabaladığımız şeyi söylemek bir rahatlama: Çoktan beri doğal dünyanın sakinleri değiliz. Etrafımızda her yerde doğal habitatlar var ama içimizde ürkütücü ve korkunç şeylerin ürpertisi var. Basitçe söylemek gerekirse: Biz buradan değiliz. Yarın yok olsak, bu gezegendeki hiçbir organizma bizi özlemez. Doğada hiçbir şeyin bize ihtiyacı yok.